του Μανώλη Κοττάκη

…σήμερα οι Έλληνες, που τόσο υποτιμούν, βρίσκονται στην ίδια ακριβώς
ψυχολογική κατάσταση. Από το στάδιο του φόβου έχουν περάσει στην
αγανάκτηση…

Η πληροφορία για την απαράδεκτη απαίτηση της Μέρκελ να τοποθετηθεί Γερμανός επίτροπος στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους συνέπεσε χρονικά με τις εκδηλώσεις μνήμεις που διοργανώνονται σε ολόκληρο τον κόσμο για την «ανακάλυψη» του Άουσβιτς από τον Ρωσικό Στρατό.

Και επειδή φοβάμαι ότι η υπομονή του ελληνικού λαού παρεξηγήθηκε από τους εταίρους μας και επειδή νομίζω ότι βγάζουν τα απωθημένα δεκαετιών στις πλάτες ενός λαού που τα ξέχασε όλα και γύρισε σελίδα, επιλέγω σήμερα να θυμίσω ένα άγνωστο ιστορικό γεγονός:

Την ηρωική εξέγερση των κρατουμένων του Άουσβιτς, την μία και μοναδική στα χρόνια που λειτούργησε. Επιλέγω να θυμίσω  ότι αυτή την εξέγερση, παρά το άδοξο τέλος της ,την οργάνωσαν και την πραγματοποίησαν ανάμεσα σε εκατοντάδες  άλλες συμβιβασμένες εθνικότητες, Έλληνες! Έλληνες που όπως σήμερα έτσι και τότε, δεν ανέχονταν τις προσβολές! Που  επειδή δεν είχαν τίποτε να χάσουν πήραν στα χέρια τους την μοίρα τους.

Ο Ζακ Μεναχέμ, ένας από τους δέκα Έλληνες Εβραίους, που σώθηκε σε σύνολο 3.000 συλληφθέντων από τους Γερμανούς στην Ελλάδα το 1941, διηγήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του, το 2008, στον εγγονό του Ερρίκο Αρώνες τις λεπτομέρειες αυτής της άγνωστης εξέγερσης.

Αντιγράφω από το βιβλίο «Ζακ Μεναχέμ» ( εκδόσεις Φερενίκη ) που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες:

«Ήμασταν λίγους μήνες πριν το τέλος. Μεταξύ των Ελλήνων κρατουμένων στο στρατόπεδο κυκλοφορούσε μια πληροφορία που έμοιαζε απίστευτη. "Ετοιμάζεται επανάσταση. Μόλις ακούσετε φασαρία ο καθένας να πάρει ό,τι βρει μπροστά του. Μια τσάπα, ένα φτυάρι, ένα κομμάτι ξύλο και να ακολουθήσει τους άλλους". Όλα έγιναν ξαφνικά. Είδαμε τους εαυτούς μας, τους ταπεινούς σκλάβους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα από την μια στιγμή στην άλλη να σηκώνουμε κεφάλι, να γινόμαστε γίγαντες και να τσακίζουμε τους βασανιστές μας (…)Την ίδια ώρα που το σχέδιο μεταφέρεται από θάλαμο σε θάλαμο με συνθηματικά συνθήματα οι Γερμανοί στρατιώτες στην ζεστή, από την σόμπα καντίνα πίνουν μπύρα, τρώνε χοιρινό και τραγουδούν. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτά τα ανθρώπινα ράκη που ζούν στοιβαγμένα μέσα σε ξύλινες παράγκες με μερικά δράμια ψωμί μπορούν να μιλούν ή και να σκέπτονται ακόμη για  επανάσταση».

Η επανάσταση έγινε, αλλά προδόθηκε από μέσα. Έγινε όμως. Από διακόσιους Έλληνες.

Όπως θυμάται ο Μεναχέμ, ένας από τους γλυκείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ στην ζωή μου, οι διακόσιοι «έπιασαν τους λίγους Γερμανούς σκοπούς γύρω τους, τους έριξαν στη φωτιά και ξεκίνησε η μάχη. Μια μάχη χωρίς καμία ελπίδα, χωρίς καμία προοπτική, ενάντια στα αυτόματα όπλα εκατοντάδων Γερμανών με ελάχιστα όπλα, που είχαν καταφέρει να έρθουν στα χέρια τους. Δεν πολεμούσαν για να σωθούν  αλλά για να μην πέσουν ζωντανοί στα χέρια των Γερμανών. Όταν σώθηκαν τα ελάχιστα πυρομαχικά, όσοι έμειναν πληγωμένοι, χωρίς όπλο, τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο και αυτοκτόνησαν με σουγιάδες. Οι άλλοι μπήκαν μέσα στο κρεματόριο και το τίναξαν στον αέρα για να μην ξαναπέσει στα χέρια των Γερμανών. Σκοτώθηκαν όλοι».

Ελπίζω ότι κάποιος θα μεταφέρει αυτή την ιστορία στους δανειστές μας γιατί σήμερα οι Έλληνες, που τόσο υποτιμούν, βρίσκονται στην ίδια ακριβώς ψυχολογική κατάσταση. Από το στάδιο του φόβου έχουν περάσει στην αγανάκτηση και δεν το έχουν σε τίποτε να  κάνουν την ευρωζώνη …Κούγκι. Εκλαμβάνουν πλέον τις προσβολές προς τις ηγεσίες  ως  προσβολές προς τα πρόσωπα τους. Οι λαοί δεν αλλάζουν! Η ειρωνεία της ιστορίας είναι μόνο ότι, επειδή δεν μας ζυγίσατε καλά, μας οδηγείτε στα άκρα που ήταν κάποτε οι εφιάλτες σας.