Ελεύθερη διαδικτυακή τηλεόραση
Το «απόσταγμα» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας είναι οι τράπεζες. Μέσω των διεθνών καρτέλ του χρηματιστηριακού κεφαλαίου προωθήθηκε και επιβλήθηκε η παγκοσμιοποίηση και συγκροτείται το πλανητικό κράτος της Νέας Τάξης. Θα μπορούσαμε με μια δόση ειρωνείας να πούμε ότι τα καρτέλ των τραπεζών αποτελούν την «ποίηση» της νεοταξικής βαρβαρότητας.
Σήμερα βρίσκονται στην ηγεσία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης την οποία προωθούν για να καρατομήσουν τις κοινωνίες και να επιβάλλουν την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία τους.
Η κρίση δεν είναι τεχνητή και κατασκευασμένη από τις τράπεζες: Αυτή η σύγχυση υπάρχει σε πολλούς φίλους. Η κρίση είναι ενδημικό φαινόμενο του καπιταλισμού. Οι Τράπεζες και γενικά το χρηματιστηριακό κεφάλαιο αποτελούν τον κεντρικό παράγοντα της κρίσης και τον κεντρικό μοχλό κερδοσκοπικής αξιοποίησης της κρίσης και επιβολής των συμφερόντων τους.
Η παραπέρα καρτελοποίηση των τραπεζών αποτελεί τη λογική συνέπεια αυτής της καπιταλιστικής λογικής που οδηγεί στη συγκέντρωση και ισχυροποίηση της τραπεζικής «κερδοσκοπικής απληστίας».
Δεν μπορεί να φανταζόμαστε και να ερμηνεύουμε τα γεγονότα σαν να συνωμοτούν κάποιοι σε ένα τραπέζι και να τα σχεδιάζουν στο χαρτί…
Τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα και γεγονότα υπαγορεύονται από τη διαλεκτική των πραγμάτων και όχι από τις συνωμοσίες κάποιων.
Οι συνωμότες και οι σχεδιαστές υπάρχουν είτε για να καθυστερούν τις αντικειμενικές εξελίξεις ή να τις επισπεύδουν και να κερδοσκοπούν πάνω σε αυτές, όπως οι διεθνείς μαφιόζοι του χρήματος.
Τα καρτέλ των διεθνών τραπεζών, αναμφίβολα διαβάζουν σωστά τις εξελίξεις, ετοιμάζονται γι’ αυτές και τις πυροδοτούν όταν είναι προς το συμφέρον τους.
Υπό αυτή την έννοια και μόνο μπορούμε να μιλήσουμε ότι οι Τραπεζίτες πυροδότησαν (ΟΧΙ κατασκεύασαν τεχνητά) τη σημερινή οικονομική κρίση η οποία είναι από τις πλέον μεγάλες του καπιταλισμού…
Σήμερα, οι Τράπεζες, επειδή ακριβώς είναι η ηγεσία της νεοταξικής βαρβαρότητας, αποτελούν και τη Λυδία Λίθο της πολιτικής.
Μια πολιτική που ευνοεί και προωθεί την ολοκληρωτική κηδεμονία τους και την παραπέρα καρτελοποίησή τους είναι πολιτική υπαλληλική των τραπεζών: όπως είναι της κυβέρνησης, αλλά και όλου του πολιτικού κατεστημένου.
Μια πολιτική υπέρ του λαού θα πρέπει να κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: Στην εθνικοποίηση των Τραπεζών.
Το αίτημα της «εθνικοποίησης των τραπεζών» αποτελεί σήμερα το επαναστατικό μεταβατικό αίτημα που θα έπρεπε η Αριστερά, αν υπήρχε, να το έχει ως αίτημα αιχμής και δράσης. [Ρεσάλτο]
Ανάρτηση από 
16 Ιουλίου 2010, 01:48 
Ετικέτες: 
Κατηγορία: 
45 
Σχόλια