Ελεύθερη διαδικτυακή τηλεόραση
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΠΙΤΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
THE LAST HOUSE ON THE LEFT
του Ντένη Ηλιάδη
με τους Μόνικα Πότερ, Σάρα Πάξτον, Τόνι Γκόλντγουιν
Υπόθεση
Το ίδιο βράδυ που φτάνουν στο απομονωμένο σπίτι δίπλα στη λίμνη Κόλινγουντ, η Μαρί (ΣΑΡΑ ΠΑΞΤΟΝ, Aquamarine) και η φίλη της, Πέιτζ (ΜΑΡΘΑ ΜΑΚΑΪΖΑΚ, Superbad) πέφτουν θύματα απαγωγής από τον ψυχοπαθή δραπέτη Κρουγκ (ΓΚΑΡΕΤ ΝΤΙΛΑΧΑΝΤ, No Country for Old Men) και τη συμμορία του – την ψυχασθενή Σάντι (ΡΙΚΙ ΛΙΝΤΧΟΜ, Changeling), τον σαδιστή αδερφό του, Φράνσις (ΑΑΡΟΝ ΠΟΛ, Breaking Bad) και τον ανίσχυρο γιο του, Τζάστιν (ΣΠΕΝΣΕΡ ΤΡΙΤ ΚΛΑΡΚ, Gladiator). Τρομοκρατημένη κι ενώ οι απαγωγείς της, τη θεωρούν νεκρή, η Μαρί ξέρει ότι η μόνη ελπίδα της για να επιζήσει είναι να καταφέρει να φτάσει στους γονείς της, Τζον και Έμα (ΤΟΝΙ ΓΚΟΛΝΤΓΟΥΙΝ, The Last Samurai και ΜΟΝΙΚΑ ΠΟΤΕΡ, Saw). Δυστυχώς όμως, γι’ αυτήν οι απαγωγείς της αναζητούν καταφύγιο στο μόνο μέρος που η Μέρι θα ήταν ασφαλής. Όταν η οικογένειά της θα πληροφορηθεί την τραγική αυτή ιστορία, θα κάνει τους τρεις ξένους να καταριούνται τη μέρα που μπήκαν στο τελευταίο σπίτι αριστερά.
Πρωταγωνιστούν:
Sara Paxton … Mari Collingwood
Monica Potter … Emma Collingwood
Garret Dillahunt … Krug
Martha MacIsaac … Paige
Tony Goldwyn … John Collingwood
Riki Lindhome … Sadie
Spencer Treat Clark … Justin
Aaron Paul … Francis
Joshua Cox … Giles
Σκηνοθεσία Dennis Iliadis
Σενάριο Adam Alleca
Carl Ellsworth
Wes Craven
Παραγωγοί Wes Craven
Sean S. Cunningham
Ray Haboush
Marianne Maddalena
Μουσική John Murphy
Φωτογραφία Sharone Meir
ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Η Βαθμολογία μου : 7
Στα γρήγορα :
Το «The Last House On The Left» είναι ένα αποτελεσματικός και επιτυχημένος εκπρόσωπος του είδους του.
Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσετε την συγκεκριμένη ταινία τρόμου! Έχουμε την παρθενική είσοδο Έλληνα σκηνοθέτη στο mainstream-εμπορικό Hollywood και αυτό δεν το βλέπουμε συχνά. Όταν μάλιστα και το αποτέλεσμα είναι από καλό έως πάρα πολύ καλό, δεν μένουν πολλοί λόγοι για να μην δείτε αυτό το horror…εκτός ίσως του να το απεχθάνεστε ως είδος.
Γουστάρουμε λοιπόν, που ένας Έλληνας κατάφερε να ξεφύγει από τα δήθεν, απέφυγε και τα φθηνά, έκανε το σωστό networking/PR και με οδηγό το ταλέντο του, έπιασε τον παλμό της εποχής του, στο είδος που εκπροσωπεί με αυτή την ταινία. Επίσης, περιμένουμε τα επόμενα βήματα του Ηλιάδη, με την αισιοδοξία ότι θα είναι σταθερά και θα διαφέρουν από την μάζα των αδιάφορων ή κακών παραγωγών του Hollywood.
Στα χαλαρααά… :
Ο Ντένης Ηλιάδης, σε παραγωγή Wes Craven, διασκευάζει την ομώνυμη ταινία του Wes απο το 1972, η οποία -με τη σειρά της- είχε βασιστεί στο σενάριο της πρώιμης ταινίας τρόμου του Ingmar Bergman «The Virgin Spring» (Η Πηγή των Παρθενών, 1960). Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή ταινία τρόμου, αμερικανιά μεν, από αυτές που λατρεύουμε δε. Πέρα από αυτό, με την μοντέρνα – όσο πρέπει – σκηνοθεσία του, ο Ηλιάδης κάνει μια πιό fun και εμπορική εκδοχή, του πιό thoughtful και off beat πρωτοτύπου. Αρχικά ακολουθεί πιστά το σενάριο του 1972, ομως σταδιακά ξεφεύγει από αυτό, και τελικά φτάνει ακόμα και σε διαφορετικό finish, το οποίο μπορεί να κερδίζει σε όρους εμπορικότητας, χάνει όμως σε όρους στοχαστικότητας. Και μια που το έφερε η κουβέντα η τελευταία Saw-style σκηνή είναι εντελώς άκυρη και άσχετη!
Ο Ηλιάδης πέρνει τον χρόνο του για να ξετυλίξει τις διάφορες σκηνές και επιταχύνει μόνο στο τελευταίο μισάωρο. Κάνει ωραία πλάνα, που ξαφνιάζουν μερικές φορές και γενικά δημιουργεί το απαραίτητο suspense, βοηθούμενος και από την πολύ φίνα δουλειά της Sharon Meir στην φωτογραφία, αλλά και από τις κατάλληλες ερμηνείες του cast (ξεχωρίζουν η Monica Potter, η Sara Paxton και ο κακός Garret Dillahunt).
Με θετικές κριτικές -μεταξύ άλλων- από τη New York Times, το New York Magazine, την Chicago Tribune και τον Roger Ebert, αλλά και με κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό box office (ως τώρα 33 μύρια dollars, χωρίς να έχει κάνει opening σε άλλες χώρες πέρα των ΗΠΑ), η ταινία μπορεί να ξεπεράσει το «The Hills have Eyes» και να γίνει το εμπορικότερο remake ταινιών του Wes Craven, με το Nightmare on Elm Street (Freddy Krueger is back!) να έχει ανακοινωθεί για το 2010. Και μην ξεχνάμε τις ενοικιάσεις και πωλήσεις DVD που είναι η δύναμη των ταινιών τρόμου.
O Ντένης Ηλιάδης
Ο Ηλιάδης γεννήθηκε το 1967, είναι παντρεμένος και πρόσφατα απέκτησε και το πρώτο του παιδί. Σπούδασε στις ΗΠΑ Οικονομικά και Σημειολογία, ενώ συνέχισε και με σπουδές στη σκηνοθεσία στο Royal College of Art του Λονδίνου.
Ηταν βοηθός σκηνοθέτη του Πανουσόπουλου στην «Ελεύθερη Κατάδυση», ενώ το «The Last House On The Left» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ηλιάδη ως σκηνοθέτης. Με την πρώτη του δουλειά – το πολύ καλό Hardcore – έκανε αισθητή την παρουσία του στο εξωτερικό, μέσω των διαφόρων φεστιβάλς, αλλά η συγκεκριμένη ταινία στάθηκε αφορμή να τον προσέξει και ο Wes Craven.
Η ταινία «Cure» που έχει ανακοινωθεί για το 2010, θα είναι η νέα ταινία του Ηλιάδη και θα αφορά έναν νεαρό ο οποίος στέλνει την θανάσιμα άρρωστη γυναίκα του σε μια πειραματική θεραπεία και ενώ θεραπεύεται πλήρως από αυτήν ξαφνικά προσβάλεται από έναν ακόμα πιό φοβερό ιό … sounds exciting! Ελπίζουμε πέρα από την καλή κεντρική ιδέα να έχει αναπτυχθεί και δυνατό σενάριο, γιατί τότε σίγουρα θα υπάρξει καλό τελικό αποτέλεσμα.
του Γιάννη Πεντσερετζίδη
————————————–
Η Βαθμολογία μου : 5,5
Ένα σπλάτερ με κοινωνικές βάσεις. Αν και πρόκειται για μία ταινία καθαρά τρόμου και αιματοχυσίας, πίσω από το αιματοβαμμένο σκηνικό μπορεί κανείς να διακρίνει τις κοινωνικές προεκτάσεις αλλά και τα ελληνικά οικογενειακά στερεότυπα.
Από τη μία οι άρρηκτοι οικογενειακοί δεσμοί -κυρίως ελληνικό προνόμιο- και από την άλλη η ενοχοποίηση του χασίς, προσδίδουν ένα νέο χαρακτηριστικό στο είδος των σπλάτερ ταινιών και δημιουργούν ίσως μια υποκατηγορία. Το σενάριο προσπαθεί αρχικά να κερδίσει το ενδιαφέρον μας επικαλούμενο το συναίσθημα. Ο χαμός του μεγαλύτερου αδερφού της Mary και ο ορφανός από μητέρα Justin αλλά και η αποστροφή του ίδιου προς τον πατέρα του, είναι τα στοιχεία που κλείνουν προς αυτήν την κατεύθυνση και καθιστούν το θρίλερ εν μέρει ψυχολογικό.
Όμως, από ένα σπλάτερ δε γίνεται να λείπει κάποιο από τα στοιχεία βίας, όπως οι άγριοι ξυλοδαρμοί, οι δολοφονίες και ο βιασμός. Ακόμη και η ώθηση των καλοκάγαθων κατά τα άλλα γονιών σε ακραίες συμπεριφορές φαίνεται απόλυτα δικαιολογημένη και προκύπτει χωρίς να ξενίζει. Η σκηνοθεσία κόβει την ανάσα με τον ρεαλισμό να καραδοκεί μέχρι τη λεπτομέρεια. Τα αργόσυρτα πλάνα, όταν μπαίνουν και βγαίνουν τα μαχαίρια στα σώματα καθιστούν την εικόνα ανατριχιαστική. Το κυνηγητό που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας προσφέρει μια αυθεντική και όχι επιφανειακή ένταση στον θεατή. Ενώ η άψογη και σκοτεινή, εκεί που πρέπει, φωτογραφία βάζει το κοινό πιο εύκολα στο τεταμένο κλίμα της ιστορίας. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δεν παρατηρούνται και κάποιες υπερβολές (όπως η τελευταία σκηνή με το φούρνο μικροκυμάτων), που καλό θα είναι απλώς να αγνοηθούν.
Ο πρωτοεμφανιζόμενος στο Hollywood Ντένης Ηλιάδης, η ικανότατη στη φωτογραφία Sharone Meir αλλά και το όχι και τόσο διάσημο cast, κερδίζουν τις εντυπώσεις, τόσο για τον ρεαλισμό του θεάματος όσο και για την ικανότητά τους να μαγνητίζουν όχι μόνο το βλέμμα αλλά και τον ψυχισμό του θεατή.
της Άντυ Δημοπούλου
————————————–
Η Βαθμολογία μου : 6
Ο Ντένις και οι … άλλοι
Gore σπλάτερ που έχει τα «μπαλάκια» να γίνει cult. Το ριμέικ του κλασικού τρόμου επέστρεψε πιο διψασμένο χρησιμοποιώντας και όλες τις τεχνικές των νέων τεχνολογιών. Σκοτεινή, δημιουργική φωτογραφία και ένα κλειστοφοβικό κλίμα αγωνίας και έντασης να τρέχει δαιμονισμένα από το μοντάζ, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τα ανάλογα του είδους. Μάλιστα ο τρόπος που ο δημιουργός αντιλαμβάνεται την τραγωδία θα σας εξαναγκάσει να τη ζήσετε ακραία υπό το άγρυπνο μάτι όλων των κλισέ που γνωρίζουμε γι΄αυτήν.
του Δημήτρη Παπαμίχου
————————————–
Κλασικός τρόμος με κοινωνιολογική διάσταση στη σύγχρονη εκδοχή μιας από τις πιο δυσάρεστες ιστορίες βίας που «χτύπησε» ποτέ τη μεγάλη οθόνη.
Το original του 1972 – εν μέρει εμπνευσμένο από την «Πηγή των Παρθένων» (1960) του Μπέργκμαν και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Wes Craven – είχε ήδη αποκτήσει φανατικούς οπαδούς και εχθρούς σε όλη τη διάρκεια της απα- γόρευσής του – ως video nasty – στις δεκαετίες του ’80 και ’90.
Με την άρση της λογοκρισίας το είδα σε μια μικρή αίθουσα στην Αγγλία όταν ήμουν φοιτητής κι ενώ είχαν περάσει 30 σχεδόν χρόνια από την κυκλοφορία του, διατηρούσε την ίδια εμετική δύναμη.
Στα χέρια του «δικού μας» Ντέννη Ηλιάδη το φιλμ ακολουθεί από κοντά την αυθεντική πλοκή με την ρεαλιστική απεικόνιση μιας ιστορίας βιασμού, φόνου και εκδίκησης και κρατά το θεατή στην τσίτα με το ακραίο ψυχολογικό πάρ ε- δώσε των χαρακτήρων, όταν μια συμ- μορία παρανόμων έρχονται αντιμέτωποι με τους γονείς της έφηβης που μόλις έχουν κτηνωδώς βιάσει.
Πιο ατμοσφαιρικό στην κινηματογράφησή του αλλά και πιο στρογγυλό στις αιχμές του είναι σήμερα, όπως και τότε, μια γροθιά στο στομάχι που τεστάρει την υπομονή του θεατή καθώς τον υποβάλλει σε εικόνες ακραίας βίας και εξαχρεί- ωσης καταθέτοντας έτσι και ένα διαχρονικό σχό- λιο για την αισθητική αξία και την ηθική υπόσταση της βίας.
του Μιχάλη Κωνσταντέλλη
————————————–
Η καλτ ταινία του Κρέιβεν, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν βλέπεται πλέον. Καιρό είχα να την παρακολουθήσω και την ξαναθυμήθηκα εξ αφορμής του ριμέικ. Λίγο η χαζοχαρούμενη μουσική, λίγο οι κλασικές αμερικανό-βλακόφατσες που παίζουν δεν σε προδιαθέτουν για τρόμο. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ανατρεπτικός Ντένης «Hardcore» Ηλιάδης για ν’ αναλάβει δράση.
Και μάλιστα να δώσει ένα τέλος μακράν και πλέον του νοσηρού και σοκαριστικού…
Βουρρρρρρρρρρρρ στον φούρνο μικροκυμάτων… Να ψηθείς, ρε, να ψηθείς!
Λοιπόν, κυρίες και κύριοι! Ταινίες σαν αυτή του Ηλιάδη ή του Ταραντίνο, λόγου χάρη, έχουν ύπαρξη και, μάλιστα, διττή : ψυχολογική και διασκεδαστική. Αφενός ψυχολογική γιατί όλοι κρύβουμε το κτήνος μέσα μας και θέλουμε να εκδικηθούμε κάποιον/ους αν κάνουν κακό σ’ εμάς ή μέλη της οικογένειάς μας. Τότε έρχεται ο καλός Ηλιάδης και μας κατευνάζει τα πάθη. Μας ξεκαβλώνει, εν ολίγοις. Γιατί ταυτιζόμαστε με τον ήρωα/ες και νιώθουμε ότι εμείς σφάζουμε τον Κρούγκερ και την ψυχώ γκόμενά του. Άρα, βγαίνοντας αφήνουμε το τσεκούρι στην άκρη και πάμε για κάνα ποτό.
Αφετέρου γιατί όλοι, επίσης, κρύβουμε το φονιά μέσα μας. Και όλοι απολαμβάνουμε αίμα. Και σπέρμα. Αλλά, εν προκειμένω, μιλάμε για αίμα. Για σπέρμα δείτε Λούκας Μούντισον (να είναι και ποιοτικό, μπρε). Επομένως βλέπουμε Ηλιάδη και χεζόμαστε στο αίμα. Χαιρόμαστε, επίσης. Άρα, βγαίνοντας από την αίθουσα έχουμε μπλαντάξει στο τόσο αίμα ώστε αν δούμε μπροστά μας να προσγειώνεται καμιά σανγκρία ή κανένα ντοματόζουμο στο παρακείμενο μπαρ θα μπήξουμε κάτι φωνές… Άντε, κανένα μπέιλις και πολύ είναι.
Έτσι : άσε το κακό να μπει στο τελευταίο σπίτι αριστερά την ώρα του λυκόφωτος…
του Νέστορα Πουλάκου [MyFilm.gr] – Άλλες κριτικές εδώ
Ανάρτηση από 
31 Μαΐου 2009, 21:00 
Ετικέτες: 
Κατηγορία: 
61 
Σχόλια