Η Νίκη Τζαβέλα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στη ΝΔ μετά το 1981 και προσχώρησε στον κύκλο του Μητσοτάκη. Ως ανταμοιβή, έλαβε τη θέση του διοικητή του ΟΑΕΔ, την περίοδο 1989-1993 και την έκτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας το 1994.
Λίγα χρόνια αργότερα, έκανε νέα «τούμπα» και πέρασε στο στρατόπεδο των εκσυγχρονιστών. Επελέγη δε από τον Κ. Σημίτη για να ηγηθεί της Επιτροπής Οργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 – μια θέση, όμως, που της «έφαγε» η Γιάννα Αγγελοπούλου και έτσι, η Ν. Τζαβέλα περιορίστηκε στην αντιπροεδρία από τον Ιούνιο του 1999 ως τον Μάιο του 2000.
Τα επόμενα χρόνια την κέρδισε ο θαυμαστός κόσμος των επιχειρήσεων. Έτσι, βρέθηκε σε κορυφαίες θέσεις των ομίλων του Κόκκαλη (σύμβουλος στην Ιντρακόμ και αντιπρόεδρος του ιδρύματός του), του Λάτση (επίσης αντιπρόεδρος του ομώνυμου ιδρύματος), του Μυτιληναίου (σύμβουλος) και του Κυριακού (λέγεται, μάλιστα, ότι έχει πολλές πιθανότητες να αναλάβει την ηγεσία του ΑΝΤ1, μετά από κάποια χρόνια).
Το τελευταίο κατόρθωμα της Νίκης Τζαβέλα είναι ότι κατέλαβε την πρώτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Πολλοί, με βάση όλα τα προηγούμενα, δεν θα διστάσουν να χαρακτηρίσουν αυτή της την κίνηση ως αποτέλεσμα της ασίγαστης δίψας που έχει για προβολή, υπό οποιαδήποτε μορφή. Ωστόσο, αυτή δεν είναι παρά μόνο η μία πλευρά του νομίσματος.
Η άλλη – και αναμφίβολα πιο σημαντική – είναι ότι η αφρόκρεμα του ελληνικού κεφαλαίου (ενδεχομένως και η Ουάσινγκτον, μέσω του μητσοτακαίικου) έδωσε το πράσινο φως στη Ν. Τζαβέλα να πάει χέρι – χέρι με τον Καρατζαφέρη. Με στόχο, όπως όλα δείχνουν, την αναβάθμιση του πολιτικού ρόλου του ΛΑΟΣ, προσδίδοντάς του κύρος και ενισχύοντάς τον με πρόσωπα, τα οποία έχουν αποδείξει ότι είναι σε θέση να υπηρετούν άριστα το σύστημα, από οποιαδήποτε θέση και υπό τις εντολές αμφότερων των κομμάτων εξουσίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Η επιλογή της Ν. Τζαβέλα από τον Γ. Καρατζαφέρη δεν αποτελεί, λοιπόν, διόλου τυχαίο γεγονός. Συνιστά σαφή ένδειξη της (ακρο)δεξιάς στροφής της αστικής τάξης, κατά τα πρότυπα της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι και της Γαλλίας του Σαρκοζί. Είναι ένα ακόμη βήμα για τη νομιμοποίηση του ΛΑΟΣ και των αντιλήψεών του σε ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας, έτσι ώστε μελλοντικά, να αποτελέσει «τσόντα» σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα. [Πριν]